Θαν. Σπυρόπουλος...ο καραγκιόζης Δικηγόρος

Γιάνναρος ,εισαγωγή παράστασης....2011

Κωνσταντίνος Βαμβακάρης,καραγκιοζοπαίχτης ετών 14

Ο Κωνσταντίνος Βαμβακάρης γεννήθηκε το 1997, στο Μαρούσι Αττικής. Σε ηλικία τριών (3) ετών παρακολουθεί για πρώτη φορά μια παράσταση Θεάτρου Σκιών στο χωριό της μητέρας του, στη Δρυμαία Φθιώτιδας, από τον καραγκιοζοπαίχτη Μιχάλη Χατζάκη. Το έργο που παρακολούθησε ήταν « Ο Μέγας Αλέξανδρος και το καταραμένο φίδι», και εντυπωσιάστηκε τόσο που δεν ήθελε να φύγει ακόμα και μετά το τέλος της παράστασης. Έτσι ,λοιπόν, με τη συνοδεία της μητέρας του πήγε και γνώρισε τον Καραγκιοζοπαίχτη.
Ωστόσο, το δάσκαλό του, Αργύρη Αθανασίου, τον γνώρισε αργότερα, όταν παρακολούθησε σε έναν κινηματογράφο της Γλυφάδας, μια παράστασή του. Σε ηλικία πέντε (5) ετών είναι πλέον μαθητής στο Εργαστήρι Θεάτρου Σκιών των αδελφών Αθανασίου. Εκεί μαθαίνει σταδιακά από επαγγελματίες καραγκιοζοπαίχτες να κατασκευάζει τις δικές του φιγούρες. Επί σειρά ετών παρακολούθησε δεκάδες παραστάσεις Καραγκιόζη από τους αδελφούς Αθανασίου και το Μάνθο Αθηναίο. Κοντά σε αυτούς τους έμπειρους Καραγκιοζοπαίχτες μαθαίνει πώς να μιμείται τις διαφορετικές φωνές των ηρώων του Θεάτρου Σκιών.
Από πολύ μικρός έπαιζε με τις απλές του φιγούρες πίσω από ένα πανί στο σαλόνι του σπιτιού του, ώσπου απέκτησε το δικό του μπερντέ, ενώ κάθε χρόνο στα γενέθλια του παρουσίαζε στους φίλους του μια μικρή παράσταση. Επιπλέον είχε την τη χαρά να γνωρίσει από κοντά το μεγάλο καραγκιοζοπαίχτη Ευγένιο Σπαθάρη λίγες ημέρες πριν το θάνατό του.
Στις 8 Μαΐου του 2009 και σε ηλικία 12 ετών παρουσιάζει την πρώτη του παράσταση με τίτλο ¨ Ο Καραγκιόζης γεωπόνος και ο Κολλητήρης βιολόγος¨ στο πλαίσιο του 5ου Πολιτιστικού Διημέρου του Λεοντείου Λυκείου Νέας Σμύρνης, όπου φοιτά. Κατόπιν προσκαλείται να παίξει την ίδια παράσταση στους συμμαθητές του, από τη Διεύθυνση του Δημοτικού του, Άγιος Διονύσιος.
Την επόμενη χρονιά αναβαθμίζει τον φορητό μπερντέ του με δεύτερο πανί για τις ανάγκες της παράστασης ¨Ο Καραγκιόζης στο Βυθό¨ την οποία παίζει για πρώτη φορά στο Δημοτικό του σχολείου του, για τους μαθητές της 5ης και 6ης Δημοτικού. Την ίδια παράσταση παίζει και στον παιδικό σταθμό Αερόστατο. Τον Αύγουστο του 2010 λαμβάνει μέρος στις πολιτιστικές εκδηλώσεις του Δήμου Αμφίκλειας με τις δύο παραστάσεις του.
Το καλοκαίρι του 2011 προσκαλείται να παίξει στο κέντρο νεότητας του Ιερού Ναού της Αγίας Βαρβάρας Παλαιού Φαλήρου. Την ίδια μέρα μετά την παράσταση διδάσκει κατασκευή φιγούρας Καραγκιόζη στους μαθητές του Κατηχητικού Σχολείου της Ενορίας. Ακόμη παρουσιάζει το έργο ¨Ο Καραγκιόζης στο Βυθό¨ στο Παιδικό Εργαστήρι «Τα Στρουμφάκια».
Μεγάλη ευκαιρία στην ζωή του ήταν η συμμετοχή του στην Τελετή Λήξης των παγκοσμίων αγώνων Special Olympics Hellas στο Παναθηναϊκό Στάδιο στις 4 Ιουλίου 2011 , όπου μαζί με τον καραγκιοζοπαίχτη Κωνσταντίνου Κουτσουμπλή και άλλους καραγκιοζοπαίχτες παρουσίασε ένα δρώμενο με θέμα τον Καραγκιόζη.
Το ίδιο καλοκαίρι παίζει την παράσταση ¨ Ο Καραγκιόζης γεωπόνος¨ στον παιδικό σταθμό « Το Αερόστατο». Έπειτα συνεργάζεται με την παιδική κατασκήνωση του ΤΥΠΕΤ στον Διόνυσο και παρουσιάζει μια παράσταση του στους κατασκηνωτές, ενώ συμμετέχει ενεργά στην Τελετή Λήξης της Β’ Κατασκηνωτικής Περιόδου με ένα κατασκηνωτικό σκετς.
Τον Αύγουστο του 2011 και σε συνεργασία με τον Εκπολιτιστικό Σύλλογο των Απανταχού Δρυμαιωτών παρουσιάζει στον προαύλιο χώρο του πρώην Δημοτικού Σχολείου Δρυμαίας την παράστασή του « Ο Καραγκιόζης στο Βυθό ». Ταυτόχρονα οργανώνει έκθεση παραδοσιακής χειροποίητης φιγούρας Καραγκιόζη εντός του χώρου του Δημοτικού Σχολείου όπου εκθέτει 85 φιγούρες.
Τέλος στις 11 Σεπτεμβρίου 2011 παρουσιάζει την παράσταση του « Ο Καραγκιόζης στο Βυθό » στο ξενοδοχείο Athens Classical Imperial στο πλαίσιο της εκδήλωσης της Ένωσης Πολυτέκνων Αθηνών ( Ε.Π.Α ) για τα παιδιά των πολυτέκνων που εκείνη τη χρονιά θα πήγαιναν στην Α’ Δημοτικού.
Κοινοποιήστε το στο Facebook

Πολυτεχνίτης και Ερημοσπίτης..........1963

Από τις καλύτερες και πιο αστείες κωμωδίες του Θανάση Βέγγου και του Αλέκου Σακελλάριου, στην οποία ο Βέγγος καθιερώνεται πλέον ως η κινηματογραφική εκδοχή του Καραγκιόζη, αλλάζοντας συνεχώς επαγγέλματα και πέφτοντας από γκάφα σε γκάφα. Με ...άλλα λόγια, τα μικρά επεισόδια αυτής της σπονδυλωτής, κατά κάποιον τρόπο, ταινίας, θα μπορούσαν να λέγονται: ο Καραγκιόζης-Βέγγος "Σερβιτόρος", "Διαιτητής σε αγώνες μποξ", "Φαρμακοποιός", "Φωτογράφος", "Αστυνόμος", και "Γαμπρός". Η σφαλιάρα πέφτει σύννεφο σε όλα τα σκετσάκια, από τα οποία προσωπικά ξεχωρίζω ως καλύτερα αυτό του σερβιτόρου και του διαιτητή. Πολύ γέλιο αλλά και ένα πικρό σχόλιο στο τέλος του έργου για την (σε έξαρση τότε) αστυφιλία, απέναντι στην οποία ο Βέγγος τελικά αντιστέκεται και γυρνάει ξανά στο νησί του, για να φάει πιο εύκολα ψωμί και όχι τις καρπαζιές που εισέπραξε στην Αθήνα.



Θωμάς Αγραφιώτης

Νικόλας Τζιβελέκης ή Τζίβος καραγκιοζοπαίχτης ετων 18.....

Ο Νικόλας Τζιβελέκης ή Τζίβος γεννήθηκε το 1993 και μεγάλωσε στο Παγκράτι. Το ερέθισμα ήταν τα φιγουράκια που του αγόραζαν όταν ηταν μικρό παιδί και έτσι του γεννήθηκε η αγάπη για την τέχνη αυτή. Για πρώτη φορά παράσταση θεάτρου σκιών είδε στο θέατρο του Κυριάκου Δεσύλλα στο Γκύζη. Την πρώτη του παράσταση την έδωσε το καλοκαίρι του 1999 σε ένα ξενοδοχείο στο Αίγιο. Το 2001 γνωρίζει τον Σωτήρη Χαρίδημο, σε μαθήματα λαϊκής επιμόρφωσης του δήμου Αθηναίων, τον οποίο θεωρεί και δάσκαλο του καθώς έμαθε κοντά του ό, τι αφορά τη ζωγραφική και την κατασκευή ‘’εργαλείων’’ στο θέατρο σκιών. Το 2006 με τη δημιουργία του Μουσείου ‘’ΧΑΡΙΔΗΜΟΣ’’ στο Θησείο γνωρίζει νέους και πεπειραμένους καραγκιοζοπαίχτες. Από τις γνωριμίες αυτές αρχίζει να βοηθάει τον Τάσο Γεωργίου σε κάποιες παραστάσεις του το καλοκαίρι του 2007 αποκτώντας μια μικρή, αλλά πολύτιμη εμπειρία για πρώτη φορά σχετικά με τα καθήκοντα του βοηθού. Τον Ιούνιο του 2008 συμμετέχει στο 12ο φεστιβάλ θεάτρου σκιών στο λόφο του Στρέφη ως νέος ερασιτέχνης καραγκιοζοπαίχτης. Το καλοκαίρι του 2009 και 2010 βοηθάει συστηματικά τον Άθω Δανέλλη σε παραστάσεις του στο θεατράκι του Δήμου Ζωγράφου αποκτώντας μια επιπλέον εμπειρία, όπως επίσης και την περίοδο 2009-2011 είναι βοηθός σε παραστάσεις του Κωνσταντίνου Κουτσουμπλή. Όταν μετακόμισε στην Καισαριανή είχε την ευκαιρία να γνωρίσει την οικογένεια Μπαλούρδου συνεχιστές της παράδοσης που έμαθαν από τον Γιάννη Μπαλούρδο (Γιάννο) τους οποίους ευχαριστεί ιδιαιτέρως για την αγάπη που του δείξανε. Με τον Αυγέρη (πατέρας) και τον Μανώλη (γιος) Μπαλούρδο συνεργάστηκε σε παράστασεις στο δήμο Καισαριανής τα καλοκαίρια του 2010 και 2011. Έχει γνωρίσει επίσης τους περισσότερους από τους νέους καραγκιοζοπαίχτες και λίγους από τους παλιούς.                                                                    Διοργανώνει παραστάσεις σε δήμους, πολιτιστικά κέντρα και σχολεία, όπως επίσης συνεργάζεται και με το Μουσείο ‘’ΧΑΡΙΔΗΜΟΣ’’ . Βοηθάει άλλους καραγκιοζοπαίχτες φτιάχνοντάς τους σκηνικά και φιγούρες του θεάτρου σκιών. Από τον Δεκέμβριο του 2011 ξεκίνησε η προβολή παραστάσεων του από το γνωστό τηλεοπτικό κανάλι KONTRA CHANNEL ψυχαγωγώντας τους τηλεθεατές τα κυριακάτικα πρωινα. Ο Νίκος παρ’ όλο τη βοήθεια που του έδωσαν διάφορα άξια άτομα του χώρου του θεάτρου σκιών προσπάθησε μόνος του από μικρός ακόμα και πριν τους γνωρίσει να καταλάβει πώς κινούνται οι φιγούρες και να τις σχεδιάσει, χωρίς να αρκεστεί σε χαρτοκοπτικές του εμπορίου. Τώρα πλέον είναι φοιτητής του τμήματος Θεατρικών Σπουδών στην Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών θέλοντας να πάρει εφόδια που θα τον βοηθήσουν ακόμα περισσότερο στη τέχνη που αγάπησε.

Κοινοποιήστε το στο Facebook

28 Μάρτη Παγκόσμια Μέρα Θεάτρου Σκιών

Στα πλαισια του φετινού 5ου εορτασμού της Παγκόσμιας ημέρας Θεάτρου Σκιών ο πρόεδρος του Παν. Σωμ. Θεάτρου Σκιών κ.Πάνος Καπετανίδης στέλνει σε όλους το παρακάτω μύνημα...

Αγαπητοί φίλοι, Απευθύνομαι με αυτό το μήνυμα σε όλους τους εργάτες της τέχνης του Θεάτρου Σκιών, αλλά και σε όλους όσοι ζουν το όνειρο της σκιάς, όχι με τη μεταφυσική έννοια αλλά με τη συμπάθεια, τη σκέψη ακόμα και το πάθος γι’ αυτήν την παγκόσμια μορφή τέχνης.



 Στο φετινό μήνυμα, ως Πρόεδρος του Πανελλήνιου Σωματείου Θεάτρου Σκιών και εμπνευστής της «Παγκόσμιας Μέρας Θεάτρου Σκιών», θέλω να δώσω έμφαση, και αν μπορώ να απαντήσω, σε ένα ερώτημα που κατά καιρούς εμφανίζεται, κυκλοφορεί και δημιουργεί ζητήματα διαλόγου (ακόμα και έριδων) στο χώρο της παραδοσιακής Λαϊκής Τέχνης - του Ελληνικού Καραγκιόζη:

«Ποιος είναι ο μεγαλύτερος (καλύτερος) καραγκιοζοπαίχτης του 20ού αιώνα;» Το ερώτημα από μόνο του, θέλοντας και μη, δημιουργεί ένα συνειρμό τύπου «πασαρέλας».
Πάνω σε αυτήν την «πασαρέλα», βάζουμε αυθαίρετα να παρελάσουν διαχρονικά οι μάστορες της τέχνης που αγαπήσαμε και για μερικούς, που το βιολογικό ρολόι επιτρέπει, αγαπάμε ακόμα! Με αξίωμα όμως ότι η κρίση της τέχνης είναι υποκειμενική, πιστεύω προσωπικά ότι είναι παρακινδυνευμένο να αξιολογήσουμε με τα σημερινά δεδομένα τους παλιούς μάστορες της τέχνης.

 Άλλωστε η ιστορία (και το κοινό τους) τους έχει αξιολογήσει και κατατάξει στο πάνθεον των αγωνιστών, όπου ο καθένας διαδραμάτισε ένα ρόλο, άλλος μικρότερο, άλλος μεγαλύτερο, για να φτάσει μέχρι τα χέρια μας η τέχνη αυτή.
Ορισμένοι ευνοήθηκαν από την τύχη, άλλοι από τις δυνατότητες της προσωπικότητάς τους, άλλοι από το υψηλά ιστάμενο κοινωνικό ή ακόμα πολιτικό περιβάλλον τους. Κάποιοι ακόμα επιδίωξαν να μείνουν στο ημίφως της αναγνώρισης, γιατί απεχθάνονταν τους ερευνητές που τους ονομάτιζαν «καραγκιοζολόγους», οι οποίοι κολάκευαν εκείνους που δεχόντουσαν την αδηφαγία τους και έθαβαν εκείνους που την αρνιόντουσαν.




Πολλοί, πάντως, είναι γεγονός ότι αδικήθηκαν έχοντας δυσανάλογη και ελλιπή προβολή από την πραγματική καλλιτεχνική τους αξία.
Αδικούνται δε ακόμα και σήμερα από εκείνους που με κάποιες λίγες παραστάσεις που είδαν στη δύση τους, βγάζουν λανθασμένα συμπεράσματα για το σύνολο του καλλιτεχνικού τους έργου διαχρονικά.



 Όσο για τις προσωπικές κρίσεις, αλήθεια, είναι μεγάλη η ευτυχία που ο καθένας αισθάνεται, αν γνώρισε κάποιον από αυτούς. Ακόμα δε μεγαλύτερη, όταν ο καλλιτέχνης που έχει κάποιος ως σημείο αναφοράς, περιλαμβάνει στοιχεία οικειότητας, φιλίας, καλοσύνης, δοτικότητας ακόμα και πατρικής στοργής που ένιωσε από μια τέτοια γνωριμία.
 Σε αυτόν τον υποκειμενικό παράγοντα, αναπάντεχα σπουδαίο ρόλο παίζει και το «πρώτο άκουσμα» του καθενός από την πρώτη επαφή του με την τέχνη. Εκεί συντελείται η υιοθέτηση ενός «μέτρου» που κατόπιν παράγει την κρίση μιας αυθόρμητης, δήθεν αντικειμενικής, αξιολόγησης. Αυτές οι εμπειρίες, συνδυαστικά, μας ορίζουν να κρίνουμε αν ο καλλιτέχνης που παρακολουθούμε, ταιριάζει με αυτό που έχουμε υιοθετήσει, για να καταλήξουμε στο υποκειμενικό συμπέρασμα αν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας.
Θα μπορούσε η κρίση μας να είναι αντικειμενική, όταν στο τέλος μιας ζωντανής παράστασης που παρακολουθήσαμε, αν απαλλαγμένοι από τα οικία μας ακούσματα, αυτή μας δημιούργησε «συγκίνηση» (που είναι ο αντικειμενικός σκοπός της τέχνης) και αν την ίδια συγκίνηση ένιωσε η πλειοψηφία του κοινού που παρακολούθησε μαζί.





Αυτή όμως η συγκίνηση έχει να κάνει με αυτή την ίδια στιγμή που παρουσιάστηκε μπροστά μας η παράσταση. Πολύ πιθανό, η ίδια παράσταση, παιγμένη από τον ίδιο καλλιτέχνη με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, ένα μήνα μετά (ίσως και μια βδομάδα), να μη μας προκαλέσει (την ίδια έστω) συγκίνηση. Αυτό μπορεί να έχει να κάνει είτε με την προσωπική φυσική κατάσταση του καλλιτέχνη, είτε με εγγενείς συνθήκες που είχε να αντιμετωπίσει κατά την εκτέλεση της επόμενης παράστασης.







Πιο καθαρά γίνονται τα πράγματα, αν προχωρήσει κανείς στην οριοθέτηση των όρων «επαγγελματίας» και «ερασιτέχνης», όχι απαραίτητα με ετυμολογικούς αλλά με τεχνικούς όρους: «Επαγγελματίας» θεωρείται αυτός που κάνει ένα αποκλειστικό επάγγελμα και ζει από αυτό. «Ερασιτέχνης» είναι εκείνος που ασχολείται με μια τέχνη, αλλά το κύριο εισόδημά του το έχει από άλλη εργασία.


Ετυμολογικά, ο «εραστής της τέχνης». Βέβαια, ο «εραστής» δεν πληρώνεται, δεν κερδοσκοπεί από αυτήν την σχέση και αφήνω τους συνειρμούς στον αναγνώστη. Και ας συνεχίσουμε με την οριοθέτηση: Τι εννοούμε «Θέατρο»; Θέατρο νοείται μια τέχνη ζωντανού λόγου, την οποία κάποιοι τη θεώνται (την παρακολουθούν). «Θέατρο Σκιών»: Είναι η τέχνη της παράστασης επί σκηνής μιας δραματοποιημένης υπόθεσης.
«Καλλιτέχνης Θεάτρου Σκιών»: Ο καλλιτέχνης που παριστάνει ζωντανά την τέχνη του Θεάτρου Σκιών, ο καραγκιοζοπαίχτης. Με αυτά τα κριτήρια σαν εργαλεία, πιθανόν να καταφέρουμε να κάνουμε κάποια ομαδοποίηση.





Παρόλα αυτά πάλι, ο ορισμός κλίμακας μεταξύ τους κρύβει κινδύνους αυθαίρετων συμπερασμάτων. Έτσι λοιπόν, θα πρότεινα να σεβόμαστε τους παλιότερους, διότι σε αυτούς χρωστάμε τη σημερινή αγάπη μας για την τέχνη και να κρατάμε τα «αυθαίρετα» συμπεράσματα για τον εαυτό μας και απλώς σαν μια προσωπική κρίση. Η «αυθεντία» είναι κάτι που οι άλλοι εμπιστεύονται, που τους δημιουργεί μια ασφάλεια για την κρίση τους.


Η αληθινή αυθεντία είναι το αντίθετο της επιβολής μιας εξωτερικής εξουσίας (αυταρχισμού). Και ρωτάω: Υπάρχει κανείς που να ισχυριστεί σήμερα ότι αποτελεί την αυθεντία; Η Τέχνη μας είναι ένα δέντρο. Το δέντρο αυτό έχει κλαδιά μικρά, μεγάλα. Σκεφτείτε ένα δέντρο μόνο με μεγάλα κλαδιά τι απαίσιο που θα ήταν. Ένα έχει αξία: Να κρατήσουμε ζωντανό το δέντρο της τέχνης. Γιατί, άμα πέσει το δέντρο, δεν θα υπάρχει πια «σκιά».

Αθήνα Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012

Θωμάς Αθ. Αγραφιώτης

Ο Θωμάς Αθ. Αγραφιώτης γεννήθηκε το 1976 στην Κοζάνη. Είναι  δάσκαλος  και  καραγκιοζοπαίχτης. Διδάσκει ως λέκτορας  το μάθημα «Η Τέχνη του νεοελληνικού Θεάτρου Σκιών ως Μέσο Αγωγής των παιδιών» στο τμήμα Νηπιαγωγών της Παιδαγωγικής Σχολής του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας στην πόλη της Φλώρινας. Έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης για την παιδαγωγική διάσταση της τέχνης του Καραγκιόζη και την αξιοποίησή της στο χώρο της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης.
Είναι αιρετό μέλος στο επταμελές Καλλιτεχνικό Συμβούλιο του Πανελλήνιου Σωματείου Θεάτρου Σκιών.
Έχει κερδίσει (το 2008) το Βραβείο Πρωτότυπου (Νέου) Σεναρίου στους 4ους Ελληνικούς Αγώνες Θεάτρου Σκιών στην Πάτρα με το έργο «Ο Θησαυρός του Θεού». Συμμετέχει (μεταξύ πολλών άλλων εκδηλώσεων) κάθε άνοιξη στο Διεθνές «Φεστιβάλ Αφήγησης και Τεχνών του Λόγου» του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης.
Γράφει πρωτότυπα έργα για το θέατρο σκιών και βοηθά όλους τους καραγκιοζοπαίχτες και φιλους του θεάτρου σκιών με αξιόλογες πληροφορίες.
Εχει μοναδικό αρχείο για τους Ελληνες καραγκιοζοπαίχτες και πλούσια συλλογή  βιβλίων και συλλεκτικών αντικειμένων για το θέατρο σκιών.
Ειναι απλα ο Θωμάς ,ο φίλος και συμβουλάτορας όλων μας.


Κοινοποιήστε το στο Facebook